Kategorie artykułów

Sakrament małżeństwa (29)
Celebracja aktu małżeńskiego (32)
Miłość ludzka w planie Boga (46)
Czystość przedmałżeńska (12)
Płodność i planowanie dzieci (35)
Początek życia ludzkiego (9)
Wychowanie seksualne dzieci (10)
Orgazm (7)
Inicjacja, gra wstępna (22)
Ciąża i diagnostyka prenatalna (11)
Leczenie niepłodności (12)
Wstrzemięźliwość seksualna (35)
Poronienie (3)
Menopauza (5)
Choroby, trudne sytuacje (48)
Masturbacja (11)
Pornografia (11)
Seksoholizm (8)
Środki antykoncepcyjne (28)
In vitro (11)
Syndrom poaborcyjny (7)
Modlitwy małżeńskie (6)
Pożądliwość serca (48)
Podejście do grzechów seksualnych (52)
Historia i nowoczesność (23)
Stereotypy (30)
Zdrada (11)
Historie z życia (42)
O nas Kontakt

WESPRZYJ NAS

Wstrzemięźliwość – toruje drogę do odkrycia godności człowieka

Słowa Chrystusa są realistyczne. Naprowadzają na dobro, pomagają odkryć wartość jaka serce ludzkie może i powinno (znaczenie normatywne) zapragnąć. Słowa te wskazują drogę do osiągnięcia czystości serca jaka jest możliwa dla człowieka żyjącego w stanie grzechu, który dziedziczy. Człowiek „pożądliwości” może pod wpływem słów Ewangelii i Ducha św. osiągnąć stan odkupienia.

Powstrzymanie się od pożądliwej namiętności (1 Tes 4,5) czyli wstrzemięźliwość  „toruje równocześnie drogę do coraz pełniejszego odkrycia godności ciała ludzkiego, co wiąże się organicznie z wolnością daru osoby (…). W ten sposób czystość jako wstrzemięźliwość dojrzewa w sercu człowieka, który ją pielęgnuje, w kierunku odkrycia i afirmacji oblubieńczego sensu ciała” (TC) Prawda o tym sensie ciała musi być poznana wewnętrznie, musi być „odczuta sercem”, aby relacja mężczyzny i kobiety odzyskała swoją autentyczność i głębię znaczenia.

Człowiek łatwo dostrzega i przeżywa negatywną funkcję wstrzemięźliwość. Jezus w kazaniu na Górze objawia jej pozytywną rolę. Gdy człowiek dojrzeje do czystości może kosztować owoce zwycięstwa nad pożądliwością serca, umiejąc utrzymać ciało „w świętości i we czci „ (1 Tes 4,4).  W dojrzałej czystości objawia się Duch św. którego świątynią jest ciało ludzkie (por. 1 Kor 6,19). Duch św. objawia się w darze czci  (donum pietatis), który „przeżyciu ciała — zwłaszcza, gdy chodzi o sferę wzajemnych obcowań mężczyzny i kobiety — przywraca całą prostotę, przejrzystość, a także wewnętrzną radość. Jest to, jak widać, klimat duchowy, jakże bardzo różny od „pożądliwej namiętności”. (…) Czym innym bowiem jest zaspokojenie namiętności — a czym innym radość, jaką człowiek znajduje w tym, że pełniej posiada siebie, a w ten sposób także pełniej może stawać się prawdziwym darem dla drugiego człowieka” (TC).

opr. br. Ksawery Knotz


Podobne artykuły: